Yorgun ve yalnızım kaldırımlara misafirim…

Gecenin gözleri üzerimde.

Denizin ortasında küçük bir

adayım, yüzme bilmem…

Yüreğimi bir yere bırakmışım, bıraktığım yerden çok uzaklardayım. Kapıları kapatmışım üstüme,

sürgüleri beynime çekmişim.

Hey

sabreden derviş banada sabretmeyi öğretsene.

Ben deliyim, ama çok şey bilirim.

Renkler ve zevkler hiçbir şey ifade etmez bana…

Sonların başladığı yerden, başlangıçların son bulduğu yere gidiyorum.

Kara bir tren gibiyim yani, bir istasyondan bir

istasyona, hep aynı raylar üzerindeyim…

Ben deliyim…

Yağmurun yağması benim için romantik değildir,

ben kurşun yağmurlarını bilirim.

Benim güneşim batmaz,

dünyam dönmez,

ayım hep mehtap halindedir,

rüzgârlarım doğudan eser…

Kadehime doldurduğum hüzünle sarhoş olurum,

mezem ise bir dilim umut…

Ezbere bilirim yaşamayı,

yaşarken savaşmayı…

Ben deliyim…

Benim mevsimim değişmez sadece bahardır,

kuşlardan sadece güvercini bilirim,

yüreğim kanatlarıyla beraber çarpar.

İnsanlardan yalnız çocukları severim,

onları da büyüyünceye kadar..

Ben deliyim…

Benim tanrım yoktur..

Bir çift göze bir güler yüze taparım..

bulmacaya benzerim..

kimi zaman soldan sağa bir nota,

kimi zaman yukardan aşağıya eski mısırda bir tanrıyım…

Bağıra bağıra şarkılar söylerim,

sessiz sessiz şiirler yazarım.

Bilmediğim yerlerin,

tanımadığım kişilerin resimlerini çizerim.

Ben deliyim…

Kendimle sohbet eder,

kendi kendime gülerim.

Telefon kulübeleriyle kavga ederim.

Asfaltın siyahında kaybolup,

düşüncelere dalarım.

Çıkmaz sokaklarda kendimi ararım,

bir de güzel hayaller kurarım.

Sonra hayallerimle beraber suya düşerim.

Ben deliyim…

Çayım sekiz şekerlidir,

sigara üstüne sigara yakarım.

Parayı sevmem ama para için çalışırım.

Çalışırken annemi düşünürüm ağlarım..

Alnımın teri gözyaşlarıma karışır…

Babamın otobüsüyle geçmişe yolculuk yaparım..

Ninemin masallarıyla ,

annemin radyodan ezberlediği sanat müziği şarkılarını hiç bıkmadan defalarca dinlerim..

Dört yaşında aşık olduğumu,

ablamla vardiyalı kullandığımız çadır bezinden çantayla okula başladığımı görürüm..

sonra babamın

başımı hiç dayamadığım omuzlarında uykuya dalarım..

Rüyalar görürüm uyandığımda hiçbirini hatırlayamadığım…

Ben deliyim…

Güzel bir yaşam benim için anlam taşımaz,

ben köyleri ve yürekleri yakılmış insanlar görürüm.

kimsenin düşmanı değilim kimseye dost olmadım..

Ben yabancıyım bana..

söyleyemediğim düşüncelerim vardır..

her akşam ayrı bir meydanda

atatürk heykelinin karşısında,

olmayan aklımı darağacına asar ipini çekerim….

Ben deliyim..

Ben buralara ait değilim.

Dağları sırt sırta vermiş bir ülkem,

surlarla çevrili bir şehrim,

on ikiden sonra volta attığım caddelerim

kızıl sakallı bir dayım birde sarı saçlı yarim var benim..

Ben deliyim…

Çizilmiş sınırları reddetmişim.

ben Hakkaride düşen çığ,

Şırnakta kömür yatağıyım,

Eskişehirde tabut hücre

Nevşehirde pari bacalarıyım..

Maraşta katliam

Marmariste orman yangınıyım.

Tuncelide ozanların sazı

Erzurum yaylasında çoban kavalıyım

Diyarbakırlı yedi kardeş burcu

Derikte zeytin ağacıyım

Almanyada yıkılmış bir duvar

Amerikada bağımsızlık heykeliyim

Fransada yıllanmış bir şarap

İngilterede özgürlük meydanıyım

Somalide aç bir çocuk

Hollandada bir gram kokainim,

Irakta mülteci kampı

İran da rejim muhalifi bir demokratım,

Brezilyada görkemli bir festival,

Suriye ile Lübnan arasında beka vadisiyim

Kürdistanda teslim ol çağrılarına ateşle karşılık veren bir militanım sırtımdan vurulmuşum bedenim dört parça..

direniş koltuk değneğim..

alnımdaki üç renkli bayrağı göğsümün kafesinde özgürlük türküsü öten yaralı kuşla dalgalandırırım..

Ölüm kurşun olup yağar üstüme,

binlerce kez öldürülmüş ama ölmemişim.

ben sıratın cambazı,

doğal bir felaket,

sosyal bir belayım..

ben deliyim..

Duygularım hep sansüre uğramış,

bir fahişenin hayatı gibi yalancıdır gözyaşlarım…

iplerim inceldiği yerden koptu kopacak

Ve Ufacık bir bakış boğazımı düğümlendiririr.

kimi özlediğimi bilmeden hasretin en yoğun halini yaşarım.

ahh İçimden dağıtmak gelir,

dağıtamam ya,

kendimi dağıtırım.

Gözlerimin kahverengisi gitgide koyulaşır,

insanlarınki kankırmızılaşır.

Bakamam kimsenin yüzüne,

sevgiye muhtaç bir yavruya

dönerim…

Kalbim titrer,

ben deliyim..

susturucu takılmış bir silah,

saati durmuş bir bombayım..

haykırırım ama duyuramam sesimi…

Yine de sardığım tütünde,

yaktığım cigarada bulurum

mutluluğu…

dumanı sehrimin üstüne iner efkarım ağlamamaya yemin etmiş gözlerim,

Ben deliyim..

Unutulmuş bir hatıra

Sonu dramla biten üç bölümlük bir komedi dizisiyim

çorbama kinimi doğrar,

öfkemi kaşıklarım.

Zehir kokan bir gül biter dudaklarımın arasından,

başımı göğe kaldırırıp bakışlarımı civileyip gökyüzüne seni seyrederim,

sonra bir bidon gökkuşağı döküp üstüne yakarım seni

külünle birlikte zamana savrulurum.

Ben deliyim…

Zülfüm her gece ihanetler rıhtımında ciğerinin üzerinde sevdasını kurşuna dizer..

geceyi ikiye bölerim bir parcasına gece yarısı derim

öbür parçasına yürek yarısı..

Şafaktansa bir parca aydınlık koparıp ekmeğime sürer.

üstüne demli bir kuş cıvıltısı içerim..

sonra hayatın adını yalan koyarım…

Ben yüreklerde ünlem,

Kafalarda soru işaretiyim.

Ben deliyim…

Bağrı taşlarla dolu bir toprak parçasıyım.

Bir uçtan bir uca kurumuşum.

Karınca yuvaları ve ayak izleriyle süslüdür tenim…

Kar yağar üşür,

güneş vurur kavrulurum.

Kimisi tükürür, kimisi öper;

tükürene mezar, öpene lalezâr olurum..

Ben nehirlerin yatağı,

Dağların mekanı,

Şeytanın babasıyım..

Ben deliyim…

Mutluluğu uzaktan seyrederken,

cebimde küçük umutlar biriktiririm,

gözlerimin kapının eşiğine duvardaki fotoğraflara takıldıgı saatlerde kendimi paramparca olmuslugun,

tükenmişliğin koynunda bulurum.

İşte o zaman hayat acı kahve tadı verir,

hep içime atarım,

ama,

kendimi içine atacak yer bulamam.

Anlamayana az gelirim,

anlayana çok…

Ne yarınlar birşey bekler benden,

Ne de ben birşey beklerim yarınlardan..

sen bunu okurken

ben belki bu hayatta olmayacağım

nefes almayacağım belki

sensizim bu şehirde

çok yanlızım çook

yanlız geldim bu dünyaya

ve yine yanlız gidiyorum sevgilim

sensizlik hiç çekilmiyor be sevgilim

nerdesin

baktığım hiç bir yerde yoksun!

zamanla unuturum diyerek avuttum kendimi

herkes inandı buna

ama ben ben inanmadım…

İnsanlar değişiyor!

Giydikleri bir ceket,

Okudukları bir kitap,

İzledikleri bir film yüzünden değişiyorlar…

Tanıştıkları bir adam,

Dinledikleri bir müzik,

Açılan veya kapanan bir yara yüzünden değişiyorlar…

Değişiyorlar! Hemde onları ömrünün sonuna kadar yalnız bırakmayacak insanlara karşı! Değişiyorlar ve kaybettiklerini anladıklarında kaybedilen için çoktan bitmiş oluyorlar…

Ama asla kabul etmeyiz değiştiğimizi, kendimden biliyorum…

Sizinde bildiğiniz gibi, diğer yıldızlar gibi Zühre‘nin de durağan bir zamanı yoktur. Her zaman farklı bir saatte karşımıza çıkar. Mesela bu vakit, Pazar günü saat 9; Cuma günü ise saat 1.dir.

İnancımıza göre, duanın kabul olması için, bu tür vakitlerden çok, İslam’da güzel vakitleri takip etmek daha uygundur. Mesela, seher vakitleri (imsak vaktinden önceki bir-iki saat kadar olan zaman aralığı), farz namazının ardından, mübarekgün ve gecelerde, Cuma günü gibi..

Bundan emin olalımki, her şey Rahmen ve Rahim olan Allah’ın elindedir. Onun izni dışında kesinlikle hiçbir şey olmaz. O razı olursa saat, her gün insanın lehine olur. Aksi takdirde her şey insanın aleyhine olur.

Kirli sakallarım kadar kirli bir geçmişim var benim..
Yine de saçlarına bir kez dokunayım yeter
Kesip atamadığım tek yaramsın sen benim..

En çok ellerini öpmeyi severdim..
En çok ince belinden kokunu içmeyi..
Bir kız çocuğuna rastlamıştım gözlerinde..
Dizleri yaralıydı..
Hep gül diye dudağının kenarında kalmış bir kahkahaydım..
Sen anlamamıştın!
İçindeki o kimsesiz çocuğa baba olmak için
Sol yanındaydım..

Bilmiyordun!
Seni aldattığımdan öyle bir emindin ki
Anlamıyordun!
Ben seni unutmak için kendimi bile aldatamıyordum!

Bulaşıcı bir hastalıktım sanki teninde..
Geçmiş olsun..
Hayatından geçmiş oldum..
Ben senin geçmişin oldum..

Hangi şehrin koynundasın!
Hangi güneşin batışında rüzgara bırakıyorsun saçlarını bilmiyorum..
Ben hala bildiğin yerden yazıyorum sana..
Yada hatırlamakta zorluk çektiğin bir şehirden..

İzmir’in körfezi deniz değildir sadece..
Bir kez vapura binip
Martılarla beraber uçtuysan o mavinin üstünde..
Bilirsin!
İzmir!
Yardan kalan yarayı iyileştiren tek merhemdir!
Şimdi ben senin dilinin ucundaki hangi bedduanımdır kim bilir!

Gidişinle için rahatladı mı? uzadı mı boyun?
İyileşir mi şimdi benim ağrıyan yanlarım?
Ah be adam,ne olurdu biraz adam olsaydın!

Sana hiç kızmadım sevgilim!
Çünkü ben en kötüsünü yapıyordum..
Biliyordum!
Biliyordum başka gözlere hep sağanak yağışlı olduğunu!
En kötüsü de sana gitme dediğim de,
Tanrı’nın bile bana güldüğünü bile, bile
Onunla pazarlığa giriyordum!

Sen ıslak bir hayaldin mandallayıp balkonuma astığım!
Çok sıcak suyla yıkadığım için,
Üstüme küçük gelen, ama başkası çalmasın diye sakladığım!

Gitseydim..
Bitseydim..
Hiç sevmeseydim..
Son kullanma tarihi geçmez miydi gözlerimin?

Yapamazdın sevgilim!
Bir adım daha geri gelemezdin bana!
Bir bakış için bile geri dönemezdin!
Bulaşıcı bir hastalık gibiydim..
Kahretsin!
Bu yüzden gitmeliydin!

Mesela hiç ölüp ölüp dirildiniz mi gördüğünüzde birini..
Öldüğünüzü bile bile içinize çektiğiniz nefesi hissettiniz mi?
Ve sanki o nefes aldığınız ilk nefesmiş gibi..
Acıyla dağlarken ciğerlerinizi inadına sevebildiniz mi o nefesi?
Siz hiç hafızanıza kazıdınız mı birinin isminden önce gözlerinin rengini?
Birinin sadece tek bir gülüşüne bağladınız mı bütün ümidinizi?
Ve ümit ettiniz mi yine de bildiğiniz halde yitirdiğinizi tüm sözlerinizi?
Birinin gözlerinde görürken uçsuz bucaksız okyanusların maviliğini
Aynı anda duyabildiniz mi içinizde martıların neşeyle gülüşlerini?
Gelmeyeceğini bildiğiniz halde o birinin, inatla pencerenin önünde beklediniz mi?
Beklediniz mi bilirken öldürdüğünüzü hayatınızın binlerce güzel saniyesini?
Bütün sesler anlamını yitirmişken duydunuz mu gaipten o kişinin sesini?
Sessizliğin ortasında aklınızda kalan tek şey onun tek bir hecesi miydi?
Hiç bu kadar acımasız ve koyu karanlık geldi mi geceleri?
Yaşlar süzülürken gözlerinizden geceleri yine de umutla gülümseyebildiniz mi?
Umut anlamını yitirmişken bile neşeyle şarkılar söyleyebildiniz mi?
Kapkaranlık dünyanızda o kişiyi tek ışığınız diye benimsediniz mi?
Tek bir belirsiz ışık ele geçirebildi mi bütün beyninizi?
Dolup taşıp ruhunuzda kalbinize dokunabildi mi?
Görürken dışarıda inci kar tanelerini
Olmayan güneşe uzatabildiniz mi sevinçle minik ellerinizi?
Ona dair şarkılar şiirlerle beslediniz mi bitmek bilmeyen sevginizi?
Aklınızı kurcalarken binlerce küçük sızı siz dönüp yüzünüzü karanlığa ona gülümsediniz mi?
Taşırdınız mı içinizden size sığmayan sevginizi?
Sokaklara haykırdınız mı içinizdeki binlerce güzel dizeyi?
Hiç düşünmeden nedir diye çirkinliği güzelliği
O yüzü ömrünüzdeki en eşsiz yüz kabullenmediniz mi?
Bugüne unuturken dün öğrendiğiniz o çok önemli bilgileri
Yarına bugüne kazıdınız mı onun içinde olduğu bütün saniyeleri?
Yüreğinizle öptünüz mü onun sizi hiç görmeyen gözlerini?
Onun minicik bir bakışıyla beslediniz mi yüreğinizdeki ümitsiz ümitleri?
Onunla süslediniz mi bilmeden bütün düşlerinizi?
Ona adadınız mı hayatınızı, kafesinden kurtulmuş özgür martı yüreğinizi?
Her yağmur yağdığında geldi mi aklınıza onun buğulu güzel gözleri?
Yokluğunda gördünüz mü başınızı çevirdiğiniz her yerde onun gölgesini?
Gidişiyle ağıtlar yaktınız mı hiç ziyaret ettiniz mi
Siyahlar giymiş toprak altı gömülü bütün hayallerinizi?
Kaybettiniz mi umutsuz karanlıkta bile sevinçle şarkılar söyleyen kısık sesinizi?
Ona başlamayan cümleler kurmayı reddeden dilinizi
Kaybettiniz mi birden bire bütün ümit dolu kelimelerinizi?
Boğup öldürdünüz mü acımasızca kısacık mutlu geçmişinizi?
Ağladınız mı geceler boyu beklerken doğmayacak güneşi?
İzlerken bir yaprağın yavaşca yere düşüşünü o minik yaprağı kendinize benzettiniz mi?
Gitmeyi istediniz mi onun bırakıp gittiği gibi?
Susturmak istediniz mi hep onu isteyen, söyleyen yaralı yüreğinizi?
Beklediniz mi?
Pencerenin önünde saatlerce ve gizlice saklarken arkanızda ümidinizi?
Beklediniz mi hep..
Bile bile.. bilseniz bile.. bir daha hiç gelmeyeceğini?..