Hayat…Ve çılgıncasına akıp giden zaman.Bütün yaşanan çelişkiler,bu dünyanın,tarif edemediğimiz işleyişi,kurallara tabi olmayan duygular ve o zaman zaman hissettiğimiz farklı heyecanlar.Mesela,insanlığa karşılıksız hizmet etme,kendini ve zamanı unutup başkaları için çabalama.Sonsuzla kurulan geçici köprüler mi ? O anlar,insanın kendi içindeki sonsuzlukla iletişime geçtiği anlar mıdır? Bütün adressiz heyecanların,çelişkilerin kaynağı,sonlu bedenin içindeki sonsuzun haykırışları,faninin içindeki hapsine isyan mıdır ?

    Sonsuz,sonu olandan güçlüdür.Öyle ise,ben hayattan ve zamandan güçlüyüm.Öyleyse;

     Davam var,

     çılgıncasına akıp giden zamana,sevdiklerimizi bizden alıp götürmesine.

     Davam var,

     sonsuza ait olan duygulanımlarımıza teslim ettiğimiz fani duygulara,büyük başarı tanrısını kovalarken yitirilen gençlik rüyalarına,unutulan ideallerine.

     Davam var,

     sevgiyle,öfkeyle,seviçle,hüzünle,hasretle,şefkatle bakabilen,içinde sonsuzdan pırıltılar akseden gözlerimi kör solucanların,çıyanların yiyecek olmasına.

     Davam var,

     isteyip de elde edemediklerimize,sevip de kavuşamadıklarımıza.

     Davam var,

     merhametsizlere,sevgisizlere…Bomboş hedeflere,yalancı coşkulara,sonlu hislere çakılıp kalan akılsızlara.

     Yapıştım yakana hayat.Sonunda zayıf noktanı yakaladım.Ne istersem vereceksin bana,sadece insan olduğum için.Fani kurallarınla küçük hokkabazlıklarınla beni engelleyemezsin.Çünkü sen fanisin,benim içimde ise sonsuzluk var…